خراب اباد

اطاقي كه از ان من نبود

kharaababad — Sun, 15 Jun 2008 16:19:11 GMT

شب ها كه خوابم نمي برد و همان استرس و اضطراب هميشگي وجودم را مي گيرد ياد اطاق بزرگ خانه بابا مي افتم.اطاقي كه به اصطلاح اطاق پذيرايي نام داشت.اما كمتر رنگ ميهمان به خودش

مي ديد.چون كمتر كسي مي توانست چند ساعتي كنار بابا بنشيند و مرتب بشنود كه او چه شاهكاري است در اين دستگاه خلقت.

بگذريم.شب ها كه خوابم نمي برد ياد اطاق پذيرايي مي افتم .شب هايي كه گرم بودو اطاق با كولري كه داشت براي من نقش تكه اي ازبهشت را بازي مي كرد.انجا ارام مي گرفتم و راحت مي خوابيدم.حتي اگر از پشت ديوار اطاق صداي دادوبيداد مي امد و من يك دل سير گريه كرده بودم.

ان اطاق بزرگ را ديگر نمي توانم ببينم نه به خاطر اينكه ديگر خانه بابا نمي روم.چون ديگر ان اطاق نيست .خانه بالاخره بنايي شده و ديوار اطاق هم برداشته شده.

اطاق خانه بابا از ان من نبود كه بتوانم مانع خراب شدنش بشوم .اطاق ارامش من حالا سالهاست كه تنها جزيي از خاطره هايم است.خاطره اي كه گنگ نيست و از ذهن من پاك نمي شود.

دورم از خودم

kharaababad — Tue, 27 May 2008 09:06:16 GMT

دلم برای خودم تنگ شده است.برای خودی که فحش می داد.سیگار می کشید. داد می زد بی محابا.

این روزها شاید عاقل تر شده باشم یا شاید ارام تر.اما دلم تنگ شده برای روزهایی که می نشستم روی صندلی های رستوران اینده نو سیگار می کشیدم پشت سیگارو ان طور که دوست داشتم حرف می زدم.

حالا باید حداقل در روزنامه سعی کنم یک خانم مودب باشم که کلمات چندان زشت از دهانش بیرون نمی ایدو صدایش هم از حدی بلند تر نمی شود.نمی گویم اینجا یا الان بد است.اما پیش تر ها این اطاق هم جایی بود که می توانستم در ان خودم باشم.حالا احساس می کنم ارام شده ام.رام مثل یک بره و ان حالت معصومیت احمقانه کودکی گاهی به سراغ چهره ام می اید.خودم را این طوری نمی شناسم.با خودم بیگانه شده ام.

راننده تاكسي

kharaababad — Fri, 09 May 2008 10:07:18 GMT

مدتي است احساس مي كنم شبيه به راننده تاكسي ها شده ام.تا مي نشينم توي ماشين كه راه بيفتم از پونك به سمت سيدخندان يا برعكس نطقم باز مي شود و شروع مي كنم به سخنراني.

پيش تر ها از دم هايي كه مرتب توي اطاقك كوچك تاكسي اظهار فضل مي كردند اعصابم خرد

مي شد.اما نمي دانم چند وقتي است چه مرگم شده؟گراني خيلي فشار اورده؟كار؟فقري كه توي چشم بسياري موج مي زند؟يا مرتب حساب دودوتا چهار تا كردن براي كم نياوردن پول؟

خلاصه هرچه كه هست ارام مي خزد زير پوستم و منتظر كوچك ترين اشاره اي هستم تا شروع كتم به غر زدن.به تكرار اينكه با قيمت هوار تومان نفت چرا ما دسته جمعي توي نكبت فرو مي رويم بي خيال؟

از اينكه جو امنيتي شهر بعد از يك سال ديگر كلافه ام كرده.از اينكه بالاخره معلوم شد هر چه سر ما

مي ايد از وجود مبارك كسي است كه معلوم نيست سالها پيش چرا ناپديد شده و كدام زمان نامعلوم قصد امدن دارد؟ـالبته اگر امدني باشدـ

از اينكه....

راننده تاكسي شده ام تمام عيار.همين.

جایی میان راه

kharaababad — Sun, 13 Apr 2008 09:28:18 GMT

امدی جانم به قربانت ولی حالاچرا

بی وفا حالا که من افتاده ام ازپا چرا

امدی؟نه.تو هیچ وقت نیامدی.همیشه ماندی جایی میان راه.گفتی سیگاری بکشم .لبی تازه کنم و ادامه راه را بروم.اما نشد.ماندی همانجا میان راه.سیگار روشن کردی پشت سیگارو گفتی می روم اما نیامدی.

شاید هم اصلا داستان ،داستان کشیدن سیگار نبود.نیت کردی که بیایی .اما بعد دودل شدی.اگر بروم و به مقصد نرسم.اگر دیر رسیدم.اگر مسیر اشتباهی شد.نه.تو اصلا راه نیفتادی.هیچ وقت نیامدی که من بخوانم دیر شده.

شاید هم روزی راه افتاده ای تا میانه راه امده ا ی.من تو را دیده ام با چشمانی عجیب که خاص تو بودو بعداز دیدن تو محو شد.دیگر نشد.نتوانستم ان چشمه ها را پیدا کنم.تو امدی و از میان راه برگشتی.

چرا؟نمی دانم.شاید خودت هم نمی دانی.نمی دانستی

راه کدام بود؟نقشه راه چه بود؟نمی دانستم.هزار بار این راه بی نقشه را از سر به ته رفتم تا روزی زیر لب بخوانم امدی جانم به قربانت....

اما نشد.تو میان راه ماندی .یا نه. راه نیمه امده را برگشتی .مسیر را پایان دادی به همان عجله که شروع کرده بودی..

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا

زمزمه

kharaababad — Sun, 09 Mar 2008 09:08:24 GMT

از اون روز صبح شروع شد.یک دفعه دلش خواسته بود یک مسیر کوتاه را پیاده برود.راه می رفت و لباسهای ادم ها را دید می زد.انگار دید زدن کار دستش داد.هر لباس قشنگی که می دید تا

می خواست توی دلش ابراز عقیده کند که چه زیباست .زمزمه ای بیخ گوشش می گفت:"چه فایده؟چند روز بعد می میرد و دیگر این لباسها به دردش نمی خورد."

زمزمه ها از ان روز صبح شروع شدو مرتب ادامه پیدا کرد.اول سعی کرد نشنیده بگیرد.اما دیگر نشد .از حد گذشته بودند.

خوابیده بودند روی تخت .شجریان می خواند "... او خود گذر به ما چو نسیم سحر نکرد....."

سر درد دلش بالاخره باز شد.ارام و عادی اعتراف کرد که چند روزی است زمزمه هایی می شنود.

اشک پر شد توی چشم پسر:"می خواهی من را اذیت کنی؟"

قصد ازارنداشت .ساکت شد.

شجریان همچنان می خواند"...یارب تو ان جوان دلاور نگاه دار

کس تیر چشم گوشه نشینان حذر نکرد..."

اشک بود واشک.

پسر بلند شد.گفت اهنگ را عوض می کنم.صدای بامزه مارتیک توی اطاق پیچید:"بهار بازم می یاد

عشقو می یاره..."

بلند شد.رقصید تا فضا عوض شود.رقصید تا سرش گیج رفت.افتاد.

زمزمه ها دروغ نمی گفتند.دروغ نمی گویند.

شيريني نخودچي

kharaababad — Fri, 22 Feb 2008 10:36:00 GMT

شب عيد را دوست داشتم باتمام وجود.بچه كه بودم مي مردم براي روزهايي كه مامان خانه تكاني

مي كرد.هوا ي لعنتي قم هنوز سرد بود و بوي عيد توي فضا مي چرخيد.مي رقصيد و من فكر مي كردم درست مي نشيند بالاي سر من.تنها بالاي سرمن.شب عيد خوب بود اگر مامان و بابا مطابق معمول هميشه دعوا نمي كردندو استرس نمي شد قسمتي از وجود من. از وجود ما.

امروز خانه تكاني كرديم .خانه پنجاه متري را شستيم و سابيديم.پرده شسته شد وپرده تميز من را برد تا سالهاي دور.

ان سال كه هنوز مدرسه نمي رفتم.بابا پيش از عيد خريد كرده بودو ما دزدكي شيريني هاي نخودچي را مي خورديم.امروز رفتم تا تنها سالي كه شب عيد دعوا نشد.انگار يك دنيا شيريني نخودچي خوردم.

صداي ثمره توي گوشم پيچ خورد كه عجله كنم.نكند مامان سر برسد.مامان؟

تو خود حدیث مفصل بخوان...

kharaababad — Sun, 27 Jan 2008 10:39:34 GMT

دل ما که در تهران زندگی می کنیم و بعضی اوقات به پایتخت نشین بودنمان می بالیم چند وقتی است که برای حس کردن افتاب داغ تنگ شده است.حدود یک ماهی است که چشم می دوانیم به اسمان تا خورشیدی غیر از خورشید بی جان زمستان را ببینیم و بسیاری اوقات از دیدن ان هم ناامید می شویم.اما افتاب به انها که در جنوب ایران زندگی می کنندهم این روزها بی چشمداشتی می تابید.

تو نمی دانی چه سخت بود دیدن حاشیه نشینان شهر بندر عباس.انها که انگار خورشید هم از زاویه مضایقه نگاهشان می کرد.مردمی که در انتظار دیدار رئیس سازمان بهزیستی بودند.البته فقیه به حاشیه شهر امدو درجمع ما که خبرنگار بودیم از خدمات اجتماعی سرشار گفت.

فقیه می گفت و پشت سرش کودکان جنوب میان خاک وخل بدون اینکه خدمت اجتماعی خاصی دریافت کرده باشند بالا وپایین می رفتند.با سرو وضعی اشفته.شبیه...

دونده

kharaababad — Sat, 22 Dec 2007 09:51:22 GMT

مي دويد باانرژي و انگيزه اي كه من درتمام عمرم حس نكردم .تجربه نكردم.مي دويد براي گرفتن حقي كه تنها يك قران بود.يك قراني كه بابت فروش ليوان اب يخي مي خواست.مي دويد در كوران زندگي بي وقفه و من چه ناچيز بودم در برابر ان همه تلاش بي انكه لحظه اي افسردگي جاي ان را بگيرد.

خانه نداشت و وسايلي كه به ان بنازد اما شاد شد با خريدن لامپي سوخته.لامپي كه نور نداشت اما بود.

بيش از يك ساعت فيلم" دونده" را ديدم و با بعضي صحنه هايش گريه كردم .براي فقري كه گريبان اين ملت را گرفته اشك ريختم و زير لب خجالت كشيدم از خودم.از رخوتي كه هر از گاهي وجودم را مي گيرد.

مرغ عشق

kharaababad — Wed, 19 Dec 2007 13:32:09 GMT

نازی جان!

مرغ عشق از قفسش در رفته

شیرین خانوم تو حموم سونا

حوصله اش سر رفته

اونم از فرهادش

تیشه شو داده به اسمال اقا

جاش یه دیزی خورده

بی معنا.بی نعنا....

بس ناجوانمردانه

kharaababad — Sat, 24 Nov 2007 13:25:51 GMT

روي برگهاي زردونارنجي راه مي روم.باران مي ايد،نم نم.از اين باران و هواي دلگير پاييز متنفرم.نمي توانم غروب دلگيرپاييز رادوست داشته باشم.اين خورشيد لعنتي كه حالا اين روزها رنگ جالبي هم ندارد افسرده ام مي كند.افسرده تر از قبل.افسرده تر از هميشه.نمي توانم بفهمم چراشاعري كه سالها پيش فكر مي كرده "شب با روز يكسان است"پاييز را پادشاه فصل ها فرض مي كرده و حتي باغ بي برگي را هم زيبا مي ديده.

سرما امده .مهدي تنفر من از سرما را جدي نمي گيردو مي گويد هرسال زمستان مي خوابيدي و مي خندد مثل هميشه.

اما من نمي توانم همان لبخندهاي لاغرو غمگين را هم در پاييز داشته باشم.

هوا بس ناجوانمردانه دلگير است.