همه

لرزش دست و دلم

از آن بود

كه عشق

پناهي گردد،

پروازي نه گريزگاهي گردد.

چهره آبيت پيدا نيست

و خنكاي مرهمي

بر شعله زخمي

نه شور شعله

بر سرماي درون

چهره سرخت پيدا نيست

غبار تيره تسكيني

بر حضور وهن

و دنج رهائي

بر گريز حضور.

سياهي

برر آرامش آبي

و سبزه برگچه

بر ارغوان

پيدا نيست.

روز ها گذشتند یکی بعد از دیگری من چه عاشقانه این روزها را دوست داشتم.دوست دارم.دست بزرگ و گرم تو را.تو را که تو بودی و تو چه اسان رفتی و دنیایی را هم پشت سرت با خودت بردی.کاش امسال هم شب چهارشنبه سوری برف می بارید و دستبند طلا دور دست من خودنمایی می کرد.روزها تکرار نمی شوند.از نو نمی توان انها را ساخت و تو از اشتباه صحبت می کنی. حالا این منم زنی تنها در استانه فصلی که مهم نیست گرم است یا سرد.حالا این منم با روزهایی خاکستری.بی تو.